مبانی طب هومیوپتی رضا

پيشگفتار

به انسان‌ها عشق بورز، و در اين راه شجاع باش و شهامت به خرج ده، درد و رنج ناشي از عشق و سرمستي را به جان بخر، به عمق وجود انسان‌ها رسوخ کن، چيزي نمي‌گذرد که متوجه مي‌شوي هيچ انساني صرفاً فقط يک انسان نيست، بلکه مجموعه‌اي از انسان و کل جهان هستي است، چرا که انسان نقطه غايي تکامل است. به منظور رفع نياز دانش پژوهان «طب هومیوپاتي» و جهت بهره‌گيري بهتر از اين «علم و هنر» از آنجايي که منابع داخلي بسيار محدود مي‌باشد، با تشخيص اين نياز و اعتقاد به برداشتن گامي کوچک در جهت خودکفايي علمي اين مرز و بوم، با استعانت از الطاف لايزال الهي نسبت به تهيه و گردآوري اين مجموعه اقدام ورزيدم.

هومیوپاتي «علم و هنر» است. اصول و پايه آن بر اساس طبيعت است. شناخت طبيعت واقعي انسان است! به راستي طبيعت واقعي انسان چيست؟ او چه است؟ از کجا آمده است؟ جنس او چيست؟ سلامت و بيماري چيست؟ آيا صحيح است انسان را فقط از بافت‌ها و ارگان‌هاي او بشناسيم؟ آيا صحيح است که بيماري را فقط به وسيله تغييرات در بافت‌ها شناسايي کنيم؟ پس بهتر است ابتدا تعريفي از سلامت داشته باشيم و بعد از آن به اختلالات و بيماري‌هاي او بپردازيم. سلامت حالتي وجودي است که هر سلول، هر بافت، هر ارگان و هر قسمت از بدن فعاليت خود را به طور طبيعي، منظم و آن‌چنان به لطافت انجام مي‌دهند که انسان به آن ارگان و يا آن قسمت توجه نمي‌نمايد. فکر و ايده‌ها به آرامي جريان دارند و متوجه اعضاء خود نيستند. تمام دلايل (افکار) پاک و منطقي است. احساسات واکنشي مستدل و منطقي به محيط و به هستي و زندگي به صورت کل دارند و تمام هستي با نيروي حياتي در تعادل و با يک آهنگ موزون در حرکت هستند.

در ساختمان انسان سلسله مراتب شناخته شده آماده‌اي وجود دارد که اساساً در اين سلسله مراتب سه سطح (تراز) وجود دارد:

1) ‌سطح فکري ـ روحي

2) سطح احساسي ـ رواني

3) سطح جسمي

اين سه سطح در حقيقت از يکديگر جدا و مجزا نيستند. بلکه يک اثر نسبتاً کامل تداخلي بين آنها وجود دارد و با اين حال اندازه سلامت و يا بيماري شخصي را مي‌توان از مطالعه اين سه سطح ارزيابي نمود. سطح فکري مرکزي‌ترين، بالاترين و مهم‌ترين سطحي است که به واسطه آن انسان فعاليت مي‌کند و يا مي‌توان آن را اينگونه بيان نمود:

سطح فکري يک شخص سطحي است که تغييرات را در فهم و شعور، ادراک و هوشياري را ثبت مي‌کند. اين تغييرات به وسيله تحريکات داخلي و يا خارجي ايجاد مي‌شود و اما آنها در اين سطح وجودي ثبت مي‌شوند در اين سطح فکري است که شخص فکر مي‌کند، انتقاد مي‌کند، مقايسه مي‌کند، حساب مي‌کند، دسته‌بندي مي‌کند، خلق مي‌کند، تلفيق مي‌کند، گمان مي‌کند، مقايسه مي‌کند، حساب مي‌کند، مي‌بيند، نقشه مي‌کشد، تشريح مي‌کند، ارتباط برقرار مي‌کند و … .اختلالات در اين فعاليت‌ها، نشانه‌هاي بيماري فکري را به وجود مي‌آورد.

در سطح احساسي و رواني تا آن جايي که شخص آرام و ساکت و متين است مي‌تواند براي خود و ديگران خلق کند. از آن لحظه‌اي که اعتراض نفساني ظاهر شود و شخص را در دست بگيرد، در آن جا اضطراب، خشم، دلتنگی، غم و اندوه، ترس و تعصب ظاهر می شود و هوای نفس احساس شخص را می گیرد و باعث می شود که فعالیت آزاد در واقع گرایی گرفته شود. هوای نفس می تواند شخص را از آگاهی خود دور نماید، پس سلامت و احساس و روان را
می توان «آزاد از هوای نفس» (اعتراض نفسانی) در نتیجه آرامش دینامیکی تعریف نمود.

وقتی که خودخواهی و خودپسندی شروع می‌شود، حالت درد شروع مي‌شود. شخص خودخواه و خودپسند کسي است که در عميق‌ترين لايه وجود و هستي خود بيمار است. کساني که به راحتي با هر جرياني آسيب مي‌بينند. آرزوها و آمال آنها دستخوش تغييرات مي‌شود تا آن‌جايي که شخص توسط جاه‌طلبي خودخواهانه و خودپسندي فراگيرنده کنترل مي‌شود. اين شخص به حالت بيمار رواني سوق داده مي‌شود و در انتها پريشاني و درهم برهمي خيال (وهم).

نتيجتاً سلامتي در سطح فکري آزادي از خودخواهي است. وحدت و يگانگي شخص با خداي خود و حقيقت است و فعاليت او در خلق و خلاقيت است و به طور کلي سلامتي «آزادي از درد در جسم، و دست يافتن به خوب بودن، آزادي از هواي نفساني در سطح احساسي و در نتيجه داشتن حالت آرام ديناميکي و آزاد از خودخواهي و خودپسندي در سطح فکري و به وحدت و يگانگي و به حقيقت دست يافتن است.»

پارامتر سلامتي روان «خواستن، فهميدن و خلاقيت» است.

ما بايد به قوانين طبيعت احترام بگذاريم وقتي يک هومیوپات از  بيمار صحبت مي‌کند مي‌داند که چه کسي بيمار است،‌ تغييرات با فت‌ها تنها نتيجه بيماري است.

بدون نيروي حياتي، بدون درون و خارج، بدون ماده ساده، علتي وجود ندارد و ارتباطي بين علت و اثر موجود نيست. چه منظوري است با  بيمار. اين انسان است که بيمار است و بايد به سلامت برگردانده شود نه بدن او، نه بافت‌هاي او، بلکه انسان بايد به سلامت آورده شود. نشانه‌ها زبان طبيعت هستند که بيرون آمده است و به روشني طبيعت داخلي انسان بيمار را نشان مي‌دهد. ارگان‌ها انسان نيستند. انسان قبل از ارگان‌ها مي‌باشد. از انسان به ارگان‌هايش و نه از ارگان‌ها به انسان.

خوب حالا چه کسي بيمار است، ارگان‌ها و بافت‌ها  نمي‌توانند بيمار شوند تا آن که قبل از آنها چيزي بيمار شده باشد. چه چيزي در اين انسان است که وقتي خارج مي‌شود و جسم باقي مي‌ماند، ما مي‌گوييم آن انسان مُرد و جسمش را باقي گذاشت، ما او را تشريح مي‌کنيم و تمام چيزها را مي‌بينيم. «انسان واقعي بيمار قبل از بدن بيمارش مي‌باشد.» و اين انسان بيماري جايي در آن بخش که باقي نمي‌ماند است، آن چيزي که مي‌رود اوليه است و آن چيزي که باقي مي‌ماند آخرين است. ما مي‌بينيم، مي‌شنويم، لمس مي‌کنيم، فکر مي‌کنيم و زندگي مي‌کنيم. اما اينها تظاهرات خارجي فکر کردن و زندگي کردن هستند. انسان مي‌خواهد و مي‌فهمد. جسد نمي‌تواند بفهمد آن چيزي که در او نيست فهميدن، درک کردن و خواستن است و چيزي است که قبل از جسد است. ترکيب اين دو «خواستن و فهميدن» را تشکيل مي‌دهد. پيوستن اين دو زندگي و فعاليت را به وجود مي‌آورد. اينها بدن را مي‌سازند و علت تمام چيزها در بدن هستند. و خانه‌اي که اينها در آن زندگي مي‌کنند جسم است. هر دوي جسد و جسم زنده بايد در نظر گرفته شوند از زندگي به جسم و نه از جسم به زندگي.

به صورت افراد نگاه کنيد. يک فرد غمگين، يک فرد شاد، يک قاتل و يا گناهکار، پاتولوژي فقط جسم را مي‌شناسد، آيا تابه‌حال گزارش يک پاتولوژي را ديده‌ايد که بگويد فکر انسان چيست؟ يک هومیوپات قبل از آن که علاج و بهبودي دادن را درک کند بايد طبيعت و علت بيماري را درک کند. وظيفه منحصربه‌فرد پزشک تنها شفا دادن نتيجه بيماري نيست بلکه بايد خود بيمار را علاج کند.

وقتي که انسان به سلامتي اعاده شد هماهنگي در بافت‌ها و فعاليت به وجود مي‌آيد و تنها وظيفه پزشک اتصال خواستن و فهميدن است. تغييرات بافتي نتيجه بيماري هستند. آنها بيماري نيستند. بيماري وجود ندارد وليکن مردم بيمار.

هر درد، هر ناراحتي و هر ضعف که در بدن ظاهر مي‌شود به ناچار آزادي بدن را محدود مي‌کند و نشانه‌ها ظاهر مي‌شوند. از اين رو حالت بيماري بندگي و اسارت بدن را به وجود مي‌آورد. هرکس براي حتي لحظه‌اي کوتاه در زندگي آزادي کامل فعاليت بدن را تجربه کرده است. هنگامي که ارگان‌هاي بدن بي‌قيد و بند فعاليت مي‌کنند و وقتي که هيچ احساس منفي در بدن وجود ندارد. در نتيجه در اين حالت سلامت فيزيکي را شخص تجربه مي‌کند. پس نشانه‌هاي بيماري انعکاس خارجيِ اختلال داخلي انرژي حياتي که غيرقابل مشاهده است و یا زبان گفتاري است که عدم تعادل و توازن در انرژي حياتي را بيان مي‌کند و در واقع حس واقعي گريه انرژي حياتي براي کمک را در ظهور نشانه‌ها مي‌توان بيان نمود که انرژي حياتي آسيب ديده، خود را به وسيله علائم و نشانه‌ها بيان مي‌کند. پس ترميم اين آسيب مي‌تواند انسان را به سلامت واقعي سوق دهد.

طرح درمان تنها زماني موفق است که برگشت به سلامتي سريع و با لطافت و دائمي و ادامه‌دار باشد. علاج تنها هنگامي لطيف است که در جريان طبيعي قرار بگيرد و براساس نظم باشد. از اين رو مي‌تواند بيماري را بيرون براند و بي‌نظمي داخلي و تظاهرات خارجي آن را مجدداً منظم نمايد.

دکتر محمدرضا ذوالفقاري

نيويورک ـ اول دسامبر 2009